روشهای مدیریت در سالن پرورش جوجه گوشتی

 

روشهای مدیریت در سالن پرورش جوجه گوشتی

از اصلی ترین عوامل موثر برای دستیابی به حداکثر تولید اقتصادی، مدیریت پارامترهای محیطی و بخصوص مدیریت یستر در سالن پرورش می باشد. چرا که وجود بستر مناسب خود حکایت از مناسب بودن شرایط محیطی در سالن دارد. بطور کلی بستر به مخلوطی از فضولات دفعی طیور وکاه و کلش که در در ابتدای دوره در سالن پرورش پخش شده، اطلاق می شود. هر دو عامل تهویه و وضعیت حرارتی سالن، از جمله فاکتورهای بحرانی هستند که دائما باید توسط پرورش دهندگان کنترل شوند. به عنوان مثال اگر رطوبت سالن به دقت تحت نظارت قرار نگیرد، بستر موجود در سالن خیس شده و سطح لغرنده و چسبناکی را بوجود خواهد گرفت که اصطلاحا ککد لیتر نامیده می شود. در چنین وضعیتی، بستر به سادگی از آب اشباع شده و به آب به حالت راکد در سالن می ایستد
یک چنین بستر مرطوبی عمدتا در سالنهایی که از آبخوریهای فنجانی و قطره ای استفاده می کنند، دقیقا در نزدیکی محل آبخوری به وفور مشاهده می شود

لذا تعبیه شیارهای خروج آب در چنین محلهایی از مسائل مهم مدیریتی محسوب میشود. بهر حال اگر رطوبت بستر ، بیش از حد مجاز باشد شیوع بیماریهای باکتریایی و ایجاد یک محیط غیر بهداشتی پیامدی اجتناب ناپذیر خواهد بود و چه بسا که بوی نامطبوع آمونیاک در سالن منتشر شده و یا عواقبی مانند تجمع حشرات موذی و وارد شدن جراحتی در نواحی کف پاها و تاولهای در سینه را به دنبال داشته باشد. نباید فراموش کرد که تحت چنین وضعیتی، لاشه حاصل از این جوجه هایی، بازارپسندی و تقاضای کمی دارد. یک توصیه کاربردی در این زمینه اینست که میانگین رطوبت بستر، همواره باید در دامنه ۲۵ الی ۳۵ درصد نگهداشته شود
بستر مناسب و عاری از بیماری را می توان مجددا در دوره پرورش آتی نیز مورد استفاده قرارداد. بطور کلی فاکتورهای متعددی در بوجود آوردن یک بستر خیس دخیل می باشند و با رعایت بعضی اصول و توصیه های کاربردی می توان راهکارهای مدیریتی مناسبی در بستر سالن، پیاده کرد
هدف این مقاله بررسی جنبه های مختلف موجود در این زمینه و ارائه راهکارهای مناسب پیشگیری کننده از بروز آنها می باشد

غذای کپک زده

در صورتی که از اقلام غذایی کپک زده در تغذیه جوجه های گوشتی استفاده شود، حضور مایکوتوسینها در چنین جیره ای، مطمئناً منجر به خیسی بستر خواهد گردید
مایکو توکسینها از جمله عواملی هستند که باعث اختلال در عمل سیستم گوارشی می گردند و قادرند که صدمات جبران ناپذیری را به سیستم کلیوی جوجه های مبتلا وارد نمایند. مایکوتوکسینهای اوچراتوکسین،اوسپورین،سیترین ازمعروفترین مایکو توکسینهایی هستند که در بروز عفونتهای کلیوی و اختلال در سیستم کلیوی دخیل می باشند. بروز چنین اختلالاتی باعث افزایش بیش از حد مصرف آب شده و نتیجتاً عواقب بعدی مانند خیسی بستر را به دنبال خواهد داشت
لذا برای پیشگیری از بروز چنین مواردی، استفاده از اقلام خوراکی تازه در فرمولاسیون جیره های طیور و همچنین مدیریت نگهداری آنها در سالن توصیه می گردد. تجهیزات و لوازمی که با نگهداری و توزین و آسیاب مواد خوراکی در ارتباط هستند، باید به طور مستمر مورد بازبینی و ضدعفونی قرار گیرد. مواد غذائی کپک زده که گاها در تجهیزات اینچنینی مدتها باقی می ماند به آسانی قادر به آلوده کردن مواد غذایی است که در تماس با این تجهیزات هستند بنابراین هر نوع ماده خوراکی کپک زده باید از تماس با چنین لوازم و تجهیزاتی خارج گردد

بیماری ها

شیوع بعضی از بیماریها، حاوی علائمی همانند خیسی بستر و مدفوع آبکی می گردد
بطور کلی پاتوژنهای ایجاد کننده چنین بیماریهایی با دو مکانیسم فعالیت می کنند
این پاتوژنها ممکن است به طور مستقیم باعث اختلال در عملکرد سیستم گوارشی شوند که این حالت علائمی همانند بروز اسهال در گله را به همراه خواهد داشت
دسته دیگری از پاتوژنها به طور غیر مستقیم باعث کاهش مصرف خوراک و افزایش مصرف آب شوند و نتیجتاً مدفوع آبکی می شود
پاتوژنهائی مانند کوکسیدی ها از طریق مکانیسم اول مستقیما باعث آسیب سیستم گوارشی می گردند .برای کنترل بیماری کوکسیدیوز معمولا از راهکار افزودن ترکیبات ضد کوکسیدیوز در جیره استفاده می شونند
در صورت عدم موفقیت کنترل آلودگیهای ناشی از کوکسیدیوز در کالبد شکافی آثاری همچون نکروز روده ها دیده می شود و در سالن نیز خیسی بستر غیر قابل اجتناب می باشد از جمله عوامل عفونی باکتریایی دیگر اشریشیاکلی اسپیرو چاتر و کامفولوباکتر ججونی هستند که از عوامل ایجاد کننده مدفوع آبکی هستند. بعلاوه چندین رده از ویروسها مانند رتروویروسها و آدنوویروسها با مکانیزمهای پیچیدهای باعث ایجاد اسهال می شوند. ویروسها عمدتاً مرتبط با عدم جذب مواد مغذی دارند
کنترل شرایط مدیریتی و کارکرد تجهیزات سالن
خیسی بستر تا حدودی با وضعیت محیطی سالن پرورش (دما و رطوبت) در ارتباط می باشد و این دو فاکتور نقش عمده ای در مصرف آب و کیفیت بستر سالن دارد به عنوان مثال اگر دمای سالن در حد بالائی باشد بی تردید باعث افزایش مصرف آب و نتیجتاًُ خیسی بستر می گردد. نبود یک سیستم مناسب آبخوری که آب مناسبی را برای جوجه ها فراهم آورد همواره در ایجاد این معضل دخالت دارد
فشار داخل لوله های آبخوری باید توسط صفحات نمایشگر به طور مرتب کنترل شود. سقفهای سالن پرورش باید عایقبندی شوند و سیستم تهویه باید قادر باشد تا مقدار کافی از هوا در داخل سالن جریان یابد
جنس مواد تشکیل دهنده بستر
چندین نکته فابل توجه در رابطه با جنس مواد متشکله بستر طیور وجود دارد که از لحاظ مدیریتی نباید فراموش شود

از جمله اینکه همه مواد متشکله بستر که در تماس مستقیم با جوجه ها در سالن می باشد باید غیر سمی و ترجیجاً جاذب رطوبت باشد و باعث آزاد شدن رطوبت از بستر به اتمسفر گردد. چنین موادی باید به سهولت قابل تهیه و خریداری شوند و قیمت آنها نیز نباید بیش از حد گران باشند
خاک اره درجه یک از جمله موادی است که در بسترهای سالنهای پرورش به وفور مشاهده می شود. باید دقت کرد که از سایر مواد همچون پوسته برنج و از ضایعات شهرداری مانند تکه پارچه و تکه های مقوا نمی توان به عنوان مواد مناسب برای بستر اولیه استفاده کرد

مدفوع خیس

اسهال از جمله مواردی است که تحت تاثیر عدم توازن موادمغذی جیره و یا ابتلا گله به عوامل عفونی دیده می شود
به عنوان مثال: افزایش بیش از حد مجاز مواد معدنی مانند پتاسیم و سدیم و منیزیم و سولفور یا کلرور همواره باعث افزایش میزان مصرف آب در سالن و نتیجتاً باعث افزایش دفع فضولات به صورت آبکی می گردد. بهر حال در صورتی که پرورش دهنده با خیسی بستر مواجه شود، در اولین فرصت باید محتوای سدیم و پتاسیم(نمک) جیره را اندازه گیری نمایید. نباید فراموش کرد که ممکن است با وجود اینکه در بالانس جیره، درصد نمک در حد مجاز باشد، ولی مخلوط کردن جیره به درستی صورت نگیرد. مضاعفاُ اینکه آب مورد مصرف طیور نیز همواره از لحاظ غلظت یونها مهمی همانند میزان سدیم و منیزیم مورد آزمون قرار گیرد
جیره های غذائی که حاوی چربی نامطلوب یا چربی فاسد باشد، همیشه منجر به دفع مدفوع به صورت آبکی می شود. همچنین استفاده از ترکیبات غذایی مانند گندم و جو و چاودار و کاساوا معمولا موارد مشابهی از خیسی بستر را متعاقب خواهد شد. بهر حال یکی از راهکارهای موجود برای کنترل خیسی بستر، استفاده و افزودن آنزیمهای تجاری در جیره هایی است که برپایه گندم یا جو و چاودار فرموله می شوند.

جنس مواد تشکیل دهنده بستر

چندین نکته فابل توجه در رابطه با جنس مواد متشکله بستر طیور وجود دارد که از لحاظ مدیریتی نباید فراموش شود
از جمله اینکه همه مواد متشکله بستر که در تماس مستقیم با جوجه ها در سالن می باشد باید غیر سمی و ترجیجاً جاذب رطوبت باشد و باعث آزاد شدن رطوبت از بستر به اتمسفر گردد. چنین موادی باید به سهولت قابل تهیه و خریداری شوند و قیمت آنها نیز نباید بیش از حد گران باشند.
خاک اره درجه یک از جمله موادی است که در بسترهای سالنهای پرورش به وفور مشاهده می شود. باید دقت کرد که از سایر مواد همچون پوسته برنج و از ضایعات شهرداری مانند تکه پارچه و تکه های مقوا نمی توان به عنوان مواد مناسب برای بستر اولیه استفاده کرد.
بهر حال جنس ماده مورد استفاده در بستر اولیه سالن می تواند یکی از جنبه های مدیریتی در جهت پیشگیری خیسی آتی بستر باشد

کنترل شرایط مدیریتی و کارکرد تجهیزات سالن

خیسی بستر تا حدودی با وضعیت محیطی سالن پرورش (دما و رطوبت) در ارتباط می باشد و این دو فاکتور نقش عمده ای در مصرف آب و کیفیت بستر سالن دارد به عنوان مثال اگر دمای سالن در حد بالائی باشد بی تردید باعث افزایش مصرف آب و نتیجتاًُ خیسی بستر می گردد. نبود یک سیستم مناسب آبخوری که آب مناسبی را برای جوجه ها فراهم آورد همواره در ایجاد این معضل دخالت دارد.
فشار داخل لوله های آبخوری باید توسط صفحات نمایشگر به طور مرتب کنترل شود. سقفهای سالن پرورش باید عایقبندی شوند و سیستم تهویه باید قادر باشد تا مقدار کافی از هوا در داخل سالن جریان یابد.

نتیجه گیری

نگهداری دما و رطوبت سالن پرورش در سطوح ثابت توصیه شده در هر روز هز اهمیت خاصی در سالن پرورش برخوردار است. از جنبه های مدیریتی موجود در رابطه از پیشگیری خیسی بستر می تواند به مدیریت فرمولاسیون جیره غذایی، کنترل وضعیت بهداشتی گله و اعمال تهویه مناسب در سالن و نهایتا کاربرد ترکیبات مناسب در ایجاد بستر اولیه اشاره نمود

کاهش وزن تخم های جوجه کشی

کاهش وزن تخم های جوجه کشی

متد کاهش وزن تخم های نطفه دار در طول دوره جوجه کشی

یکی از مهم ترین فاکتورهای جوجه کشی از تخم نطفه دار پرندگان، رطوبت نسبی است که بر اساس دفترچه راهنمای دستگاه جوجه کشی متناسب با گونه طیور مورد نظر باید در محدوده معینی حفظ گردد. بعنوان مثال محدوده رطوبت نسبی صحیح در جوجه کشی از تخم مرغ نطفه دار %50-%40 می باشد.

با در نظر گرفتن تمامی متغیرهای ممکن (رطوبت اتاق در طول سال، تعداد تخم ها، اتلاف رطوبت در داخل دستگاه جوجه کشی و جریان هوا به داخل دستکاه و یا خارج از آن و … ) حفظ رطوبت نسبی در حد مطلوب کار نسبتاً مشکلی خواهد بود مگر اینکه رطوبت داخل دستگاه بطور کاملاً اتوماتیک کنترل شود و این به این معنی است که گاهی اوقات شکست در هچ تخم ها تحت شرایطی اتفاق می افتد که قبلاً نتایج درستی را ارائه داده بودند.

پوسته تخم ها متخلخل بوده و رطوبت داخل تخم از طریق تبخیر در طول دوره جوجه کشی از پوسته خارج می گردد. بسته به سطوح رطوبت موجود در هوای اطراف تخم ها، میزان رطوبت کمتر و یا بیشتری ممکن است تلف شود. همزمان با از دست دادن رطوبت، وزن تخم کاهش می یابد. اما لازم است این را نیز بدانید که پوسته تمامی تخم ها یکسان نبوده و لذا برخی از تخم ها سریع تر از سایرین وزن از دست می دهند چرا که پوسته های تخم های مختلف از لحاظ میزان تخلخل (منافذ روی پوسته) با یکدیگر تفاوت دارند.

مهم ترین دلیل شکست در هچ (در صورتی که تخم ها نطفه دار بوده و جنین های داخل این تخم ها به خوبی رشد نموده باشند اما در طول زمان هچ و یا قبل از آن در داخل پوسته مرده اند)، رطوبت بسیار بالا است. بعبارتی دیگر در طول دوره جوجه کشی رطوبت به اندازه کافی از تخم خارج نشده است. کیسه هوایی داخل تخم که همزمان با تبخیر رطوبت در داخل پوسته تشکیل می گردد نقش مهمی در بقای حیات جوجه به هنگام بیرون آمدن از تخم ایفا می کند و اگر میزان رطوبت داخل دستگاه بسیار بالا باشد، تخم به اندازه کافی قادر به از دست دادن رطوبت نخواهد بود.

جوجه به هنگام بیرون آمدن از تخم معمولاً بسیار بزرگتر از آن است که داخل پوسته قادر به حرکت باشد و با میزان هوای ناچیز، اگر قادر به شکستن غشای مابین خود و پوسته نباشد؛ ممکن است داخل پوسته خود غرق شده و خفه شود. بالعکس تخم هایی که به دلیل سطوح رطوبت پایین داخل دستگاه؛ رطوبت بسیار زیادی را از دست می دهند کیسه هوایی بزگتری را تولید می کنند اما یک جوجه کوچکتر و ضعیف تر در فضای باقی مانده در حال تشکیل بوده و به احتمال زیاد قبل از هچ و یا در طول آن خواهد مرد.

اگر سطح رطوبت و میزان کاهش وزن داخل تخم صحیح باشد، سایز کیسه هوایی تشکیل شده در داخل تخم نیز کاملاً صحیح بوده و جوجه همزمان با نوک زنی به قسمت بالای پوسته اولین هوای تنفسی خود را (از کیسه هوایی) دریافت نموده و دارای فضای کافی برای حرکت خواهد بود. اگر این کاهش وزن را هر 3 الی 4 روز یکبار در طول دوره جوجه کشی اندازه گیری کنیم، می توانیم از طریق مقایسه میزان کاهش وزن واقعی و ایده آل مربوط به گونه مورد نظر (جدول زیر را مشاهده نمایید) سطوح رطوبت در طول دوره جوجه کشی را تصحیح و تنظیم کنیم. خبر خوب این که چیزی که اهمیت دارد کاهش وزن در طول کل دوره جوجه کشی است و لذا اگر میزان کاهش وزن صحیح نبوده باشد، می توان با انجام کمی تنظیمات دوباره به مسیر درست بازگشت.

مثالی در رابطه با محاسبه کاهش وزن تخم های نطفه دار:

مثال زیر نشان می دهد که چگونه می توان این متد را در طول دوره جوجه کشی عملاً اجرا نمود. طول دوره جوجه کشی از تخم مرغ نطفه دار 21 روز و میزان کاهش وزن ایده آل در لحظه نوک زنی جوجه به پوسته تخم (طبق جدول بالا) برابر %13 می باشد.

دستگاه جوجه کشی را روی دمای صحیح (در اینجا 37.5 درجه سلسیوس در مرکز تخم) تنظیم نموده و چند ساعت صبر کنید تا دما به ثبات برسد. سپس سطوح رطوبت را در حد مطلوب (متناسب با گونه جوجه کشی شده) تنظیم نمایید- در اینجا %45

24 ساعت صبر کنید تا تمامی شرایط داخل دستگاه به ثبات برسند. در طول این مدت اگر تخم ها را از طریق پست دریافت کرده اید، در مکانی ذخیره نموده و اجازه دهید که استراحت کرده به دمای اتاق برسند. تخم ها را به نحوی ذخیره کنید که انتهای نوک تیزشان به سمت پایین باشد.

در روز اول تخم ها را با یک مداد نرم یکی یکی شماره گذاری کنید تا در مراحل بعدی قادر به تشخیص انها باشید.

قبل از انتقال تخم ها به داخل دستگاه، آنها را یکی یکی با وزنه ای دیجیتال وزن کرده و نتایج را ثبت کنید.

نتایج آزمایش:

 

شماره تخم                                    وزن تخم (گرم)

1                                                    62.5

2                                                      65

3                                                    64.5

4                                                     60

5                                                     59

6                                                   65.5

 

وزن میانگین را محاسبه کنید. برای این کار وزن تمامی تخم ها را جمع زده تقسیم بر تعداد نمایید. در این آزمایش وزن میانگین برابر است با: 62.75 گرم

تخم ها در دستگاه قرار داده و اجازه دهید به دمای هوای داخل دستگاه برسند. این فرایند می تواند 24 ساعت بطول بیانجامد. مجدداً تنظیمات لازم بر روی رطوبت را انجام دهید.

پس از 3 الی 4 روز مجدداً تخم ها را وزن کرده و نتایج را ثبت کنید. وزن متوسط تخم ها را نیز بیابید.

حال دو راه برای محاسبه کاهش وزن وجود دارد. راه اول رسم یک نمودار است که خط مربوط به کاهش وزن ایده آل را – که از روز اول (متوسط وزن 62.75 گرم) به روز 21 ام (گرم54.6= %13-62.75) کشیده شده- نشان می دهد. سپس هر زمان که تخم ها را با فاصله زمانی 3 الی 4 روزه وزن می کنید، نقطه مربوط به وزن میانگین را در نمودار نشانه گذاری کنید تا بفهمید که چقدر به خط کاهش وزن ایده آل نزدیک است.

متد دوم این است که میزان کاهش وزن میانگین را در روزی که تخم ها را وزن می کنید محاسبه نمایید. میزان کاهش وزن ایده آل به ازای هر روز برابر %0.62 = روز21 ÷ %13 خواهد بود و لذا اگر تخم ها را در روز 4 ام وزن کنید، کاهش وزن ایده آل در روز چهارم باید برابر %2.48 = (%0.62× 4) کاهش از وزن اورجینال (وزن روز اول) باشد. حال با کم کردن وزن میانگین در روز چهارم از وزن میانگین در روز اول؛ میزان کاهش وزن واقعی را محاسبه و با میزان کاهش وزن ایده آل مقایسه کنید.

وزن میانگین تخم ها را هر 3 الی 4 روز یکبار اندازه گیری نموده و با مقایسه میزان کاهش رطوبت واقعی و ایده آل تنظیمات لازم را بر روی رطوبت داخل دستگاه انجام دهید. این کار را تا 3 روز قبل از پایان دوره جوجه کشی (دوره هچ) که رطوبت باید جهت کمک به نرم شدن پوسته (در این مورد به بالای %65) افزایش یابد ادامه دهید.

این را به یاد داشته باشید که: اگر کاهش وزن واقعی بیشتر از کاهش وزن ایده آل بوده باشد؛ رطوبت دستگاه بسیار پایین بوده است و لازم است که افزایش داده شود. اگر کاهش وزن واقعی کمتر از کاهش وزن ایده آل بوده باشد؛ هوای داخل دستگاه بسیار مرطوب بوده است و لازم است که رطوبت کاهش داده شود.

نکته:

پس از کندلینگ تخم ها، تخم های بدون نطفه دور انداخته می شوند. اگر تخم های جوجه کشی در حالت کلی دارای وزن مشابهی بوده باشند، حذف تخم های بدون نطفه بر محاسبات وزن میانگین تأثیر ناچیزی خواهد گذاشت. اما اگر تعداد تخم های جوجه کشی کم و یا تخم ها دارای وزن های متفاوتی بوده باشند (بعنوان مثال تخم های گونه های مختلف مرغ)؛ این مسئله می تواند تغییر قابل توجهی در وزن متوسط تخم ها پدید آورده و در نتیجه منجر به تغییرات ناصحیح در رطوبت گردد. تنها راه مطمئن جهت اجتناب از چنین شرایطی این است که به عقب بازگردید و وزن میانگین روز اول و وزن میانگین آخرین روز (روز کندلینگ) را فقط با استفاده از تخم های نطفه دار باقی مانده محاسبه کنید. در این شرایط تکرار متد دوم راحت تر از تکرار متد اول یعنی رسم نمودار خواهد بود.

با متداول ترین رفتارهای مرغ و نحوه جوجه کشی طبیعی از تخم مرغ آشنا شوید

با متداول ترین رفتارهای مرغ و نحوه جوجه کشی طبیعی از تخم مرغ آشنا شوید

جوجه کشی طبیعی از تخم مرغ
با متداول ترین رفتارهای مرغ و نحوه جوجه کشی طبیعی از تخم مرغ آشنا شوید

رفتار مرغ

بخش 1: مرغ های کرچ نشین

زمانی که یک مرغ کرچ نشین می شود به این معنی است که تصمیم گرفته بر روی تخم هایش بنشیند و از آنها جوجه کشی کند. یک مرغ معمولی وقتی تخمگذاری می کند به مدت 1 ساعت یا کمی بیشتر در لانه نشسته و پس از آن که تمام تخم هایش را گذاشت، دوباره فعالیت های روانه خود را از سر می گیرد. برعکس یک مرغ کرچ نشین در تمام طول شب و روز به غیر از یک مدت زمان خیلی کوتاه روزانه در لانه می نشیند.

یک مرغ کرچ نشین سعی می کند که دسته ای از تخم ها را که در اصطلاح “کلاچ” نامیده می شود در یک لانه جمع کند. مرغ های کرچ نشین همچنین ممکن است به دنبال مکان های مخفی برای تخم هایشان بگردند تا شما نتوانید آنها را بردارید! بعد از این که یک مرغ احساس نمود به اندازه کافی تخم جمع کرده است، تخمگذاری را متوقف و شروع به نشستن بر روی آنها خواهد نمود.

تخم های یک مرغ فقط زمانی شروع به رشد خواهند نمود که نطفه دار بوده و از گرمای کافی برای رشد و نمو برخوردار باشند. زمانی که یک مرغ عادی هر روز در لانه اش سپری می کند به اندازه ای کافی نیست که جنین های داخل تخم بتوانند شروع به رشد و نمو بکنند. زمانیکه یک مرغ کرچ نشین تمام وقت خود را صرف نشستن در لانه می کند، تخم ها گرمای مورد نیاز را بطور مداوم دریافت نموده و جنین ها شروع به رشد خواهند نمود. پس از اینکه جنین شروع به رشد و نمو کرد، به هیچ نباید سرد شود چرا که در غیر اینصورت خواهد مرد.

زمانی که یک مرغ کرچ نشین می شود، رفتارهای زیادی را از خود بروز می دهد که ممکن است غیرعادی به نظر برسد. واضح ترین علامت کرچ نشینی یک مرغ توجه مداوم او به لانه اش می باشد. او همچنین هنگام جدا شدن از تخم هایش پرهای خود را به طرف بالا پف کرده و بطور مداوم و آرام صدایی مانند “باک باک باک” در خواهد آورد. زمانیکه غذا می خورد ممکن است هیجان زده شده و یک صدای خیلی سریع و بلند “باک باک باک” در آورد؛ مانند آنچه که یک خروس هنگام یافتن غذا برای خود و مرغ هایش انجام می دهد. همچنین یک مرغ کرچ نشین نسبت به مرغ معمولی حالت تدافعی بیشتری نسبت به لانه خود خواهد گرفت. او همچنین ممکن است به انسانها و یا حیواناتی که در مواقع عادی از آنها فرار می کرد حمله کند.

بسیاری از مرغ های کرچ نشین همواره پرهای خود را به طرف بالا پف می کنند حتی زمانیکه از لانه جدا هستند. مرغ های کرچ نشین هم چنین قسمت زیرین پرهایشان را خواهند چید تا حدود لانه شان را بپوشانند. این کار دو هدف اصلی را تأمین می کند: چرا که تخم ها در نتیجه تماس مستقیم با پوست مرغ؛ گرما و رطوبت بیشتری دریافت خواهند کرد.

مرغ ها معمولاً در اواخر بهار و یا اوایل تابستان کرچ نشین می شوند. 21 روز طول می کشد تا تخم ها رشد نموده و هچ کنند. در طول این مدت مرغ کرچ نشین باید هر روز مدت کوتاهی برای غذا خوردن، آشامیدن آب، دفع فضولات و حمام خاک از لانه اش جدا شود. گاهی اوقات مرغ ها آنقدر حواسشان به تخم ها است که زنگ تفریح روزانه شان را فراموش می کنند!

اگر متوجه چنین موضوعی شدید می توانید هر روز سر ساعتی معین او را از لانه اش جدا کنید. آب و غذا در اختیار او قرار دهید. استراحت یک مرغ کرچ نشین 10 الی 30 دقیقه طول خواهد کشید. این به تخم ها آسیبی نمی زند برعکس مشخص شده که این کار برای رشد جنین سودمند نیز هست. ممکن است در یک روز داغ یک مرغ 1 ساعت دور از لانه اش بماند و یا در هوای سرد فقط چند دقیقه را جدا از تخم هایش سپری کند.

علاوه بر کسب اطمینان از این که مرغ کرچ نشین تان هر روز از لانه جدا می شود، چند چیز دیگر نیز وجود دارند که می توانید با رعایت آنها به پروسه کمک نمایید. باید از تمیز بودن لانه اطمینان حاصل کنید. اگر لانه کثیف باشد باکتری ها می توانند به داخل تخم ها نفوذ کرده و جنین ها را از پای در بیاورند. دوم اینکه اگر منطقه محل زندگیتان دارای آب و هوای خشکی است می توانید هر روز مقداری آب با ذره های اسپری بسیار کوچک بر روی تخم ها بپاشید مخصوصاً وقتی که به زمان هچ نزدیک می شوید.

به هیچ وجه مرغ را در طول مدت زمان هچ از لانه جدا نکنید چرا که تخم ها و جوجه های تازه به دنیا آمده به گرما نیاز دارند. بدون یک مرغ مادر آنها به سرعت سرمازده شده و از پای در خواهند آمد. به عقیده شخصی من داشتن یک دستگاه جوجه کشی در همان نزدیکی فکر خوبی است. بسیاری از مرغ ها مادران خوبی هستند اما گاهاً مرغ ها، لانه هایشان را ترک کرده و یا هنگام هچ جوجه ها سعی می کنند آنها را بکشند! در صورت وجود چنین شرایطی می توانید تخم ها را به یک انکیباتور منتقل نمایید تا جوجه هایتان شانس زنده ماندن داشته باشند.

 

اگر چنین امکانی برایتان وجود ندارد و با چنین شرایطی مواجه هستید، تخم ها را بر رو یک پد گرماساز الکتریکی و یا در زیر لامپ قرار دهید. دما را از طریق یک دماسنج نظارت نموده و آن را بین 36.6 الی 38.8 درجه سانتیگراد حفظ نمایید.

به محض به دنیا آمدن جوجه ها جیره غذایی استارتر و یک ظرف آب کم عمق در کنار لانه قرار دهید. هرگز از همان جیره غذایی که برای تغذیه پرنده های بالغ استفاده می کنید؛ برای جوجه ها استفاده نکنید. از ظرف عمیق بعنوان آبخوری استفاده نمایید چرا که امکان غرق شدن جوجه ها وجود دارد.

مرغ مادر معمولاً از جوجه های خود در برابر سایر طیور به خوبی محافظت می کند؛ اما اگر اعضای گله نسبت به جوجه های تازه هچ کرده موضع حمله و … نشان دادند، باید آنها را در یک آغل جدا قرار دهید. گفتن این که یک مرغ مادر و جوجه ها دقیقاً چه زمانی از یکدگر جدا می شوند کاری مشکل است. برخی از مرغ ها جوجه های خود را در حالی که هنوز کم سن و سال هستند از خود رانده و برخی دیگر حتی آنها را در حالیکه پرندگان بالغی شده اند در کنار خود نگه می دارند!

به محض جدا شدن مرغ مادر و جوجه ها، مرغ دوباره شروع به تخمگذاری نموده و رفتارهای عادی خود را از سر خواهد گرفت.

آشنایی با تاریخچه تولید تخم مرغ

آشنایی با تاریخچه تولید تخم مرغ

تاریخچه تولید تخم مرغ

دوره های کهن

از آنجائیکه پرندگان و تخم ها در زنجیره تکاملی پیش از انسانها قرار می گیرند، پس نتیجه می گیریم که آن ها سال ها قبل از مورخان بر روی زمین می زیسته اند! تاریخ هند شرقی نشان می دهد که ماکیان وحشی در حدود 3000 سال پیش از میلاد مسیح، اهلی شده اند. یادداشت های تاریخی مصر و چین نیز نشان می دهد که ماکیان از 1400 سال پیش از میلاد مسیح برای انسان ها تخم می گذاشته اند. اروپا نیز مرغ ها را در حدود سال 600 پیش از میلاد مسیح، اهلی نموده است. گواهی های تاریخی از وجود ماکیان بومی در آمریکا حتی قبل از کشف این قاره توسط “کلمبوس” خبر می دهند. هر چند گفته می شود که کشتی های کلمبوس در سفر دوم وی به آمریکا در سال 1493 میلادی، اولین مرغ های تخمگذار را که اصالتشان به آسیا باز می گشت، به این سرزمین آوردند.

بسیاری از مردم در سراسر جهان تخم های مرغ “گالوس دامستی کاس” را می خورند. نزدیک به 200 گونه از مرغ ها در سراسر جهان وجود دارد.

اوایل قرن 19 ام میلادی

در خلال سال های 1920 تا 1940 میلادی بیشتر مزارع تولید تخم دارای سیستم های خانگی بودند. بسیاری از مزرعه داران فقط تعداد محدودی مرغ برای تأمین نیازهای روزمره خانواده داشته و تخم های اضافی را نیز می فروختند. اما به مرور زمان و سوددهی فروش تخم مرغ، برخی شروع به تشکیل گله هایی در حدود 400 مرغ نمودند. مرغ های گله در اطراف به گردش و چرا مشغول شده و دارای یک آغل برای استراحت بودند.

زندگی طیور در فضای خارج باعث بروز یک سری مشکلات که بیشتر در ارتباط با شرایط آب و هوایی و شکارچیان مختلف بودند، می گردید. از مشکلات اجتماعی داخل گله نیز می توان به مشکلی به نام “سلسله مراتب” اشاره نمود که در آن پرندگان بزرگتر و وحشی تر بیشتر غذا را خورده و در نتیجه غذای کمتری برای سایر اعضا باقی می ماند.

 

بیماریها نیز یک مانع بزرگ بر سر راه این روش پرورشی بودند اما بعدها پرورش گونه های منتخب به ترویج گله های سالم تر و قوی تر کمک نمود. هچرها قوی ترین و سالم ترین پرندگان با میزان تخمگذاری بالا را جهت تولید جوجه انتخاب می نمودند. این والدین فاکتورهای ژنتیکی مطلوب مانند مقاومت در برابر انواع بیماریها را به فرزندانشان منتقل می کردند.

همچنین داروهای جدید جهت مبارزه با انگل هایی مانند کرم های پنیری ساق پای پرندگان، تولید و به کار گرفته شدند. کنترل علمی غذای پرندگان نیز گام بزرگی در جهت تولید پرندگان سالم و تضمین کیفیت تخم ها در یک حد ثابت بود.

با وجود تمامی این پیشرفت ها، هر یک از مرغ ها سالانه فقط د حدود 150 تخم می گذاشتند و دارای نرخ مرگ و میر حدود 40 درصد بودند. تحقیقات انجام گرفته بر روی انتقال طیور به محیط های داخلی نشان داد که استفاده از این روش دارای مزایای بسیاری است. با وجود اینکه این خانه ها بزرگ، مختص طیور و گران قیمت بودند اما منجر به پرورش پرندگان بسیار سالم تری می شدند. از جمله مزایای این روش محفوظ ماندن پرندگان از دستبرد شکارچیان و نیز دماهای بسیار بالا یا پایین بود.

زندگی در محیط های بسته همچنین مشکل هجوم انگل ها را تا حد زیادی خنثی نموده و از شیوع بیماریهای ناشی از ناقلان خارجی مانند جوندگان و حتی انسانها تا حد زیادی می کاست. در این روش به جای آن که مرغ ها هر آنچه در محیط بیرون می یافتند بخورند، غذایشان کنترل شده بود. روش های تغذیه ای کنترل شده هم در سلامت طیور و هم تولید تخم مرغ تأثیر بسزایی داشت.

انجام چنین تدبیراتی میزان مرگ و میر سالانه طیور را به 18 درصد کاهش داد. اما برخی مشکلات همچنان پابرجا بود که از آن جمله می توان به بهداشت، کنترل فضولات و مشکل “سلسله مراتب” اشاره نمود. تخم ها اغلب کثیف و در معرض باکتری های مرتبط با فضولات بودند و این مشکل گریبان گیر مرغ های تخمگذار نیز بود.

اواسط قرن 19 ام میلادی تا اواخر آن

مطالعات مداوم در جهت بهبود روند پرورش طیور تخمگذار از اواخر دهه 1920 تا 1929 آغاز گردید. در اواخر دهه 1940 تا 1949 میلادی؛ برخی از محققان در زمینه پرورش طیور روشی را که در آن کفه های سیمی خانه های پرندگان در سطحی بالاتر از زمین قرار می گرفت ابداع کرده و نتایج مطلوبی از آن گرفتند. این خانه های سیمی مجزا که بعدها “سیستم قفس” نامیده شدند، به سرعت توسط پرورش دهندگان کالیفرنیایی به مرحله اجرا گذاشته شدند.

در نتیجه پرورش پرندگان در سطحی بالاتر از زمین، بهداشت به طرز شگرفی پیشرفت نمود. دیگر نه مرغ ها و نه تخم ها درتماس با فضولات نبوده و از طرفی دفع و تمیز نمودن فضولات حیوانی نیز بسیار راحت تر شد. تغذیه طیور یکنواخت تر گردید چرا که مرغ های ترسو و یا کمرو می توانستند تا جائیکه نیاز دارند بخورند و بیاشامند درست مانند پرندگان قوی تر و بزرگتر. در نتیجه کیفیت غذایی تخم ها یکنواخت تر شده و در مجموع غذای کمتری جهت تغذیه پرندگان مورد نیاز بود.

تحقیقات علمی درباره روش قفس های سیمی خود را در کالیفرنیا به اثبات رساند. مرغ های سالم قادر بودند تعداد زیادی تخم بگذارند. به دلیل بهبود سلامت، هر یک از مرغ های کالیفرنیا سالانه حدود 250 تخم می گذاشتد و میزان مرگ و میرشان نیز به 5 درصد در سال کاهش پیدا کرد. بر اساس چنین آماری، مزارع پرورشی بیشتر و بیشتری در سراسر کشور ابزار و تجهیزات نوین متناسب با این روش ساختند.

 

در آب و هوای سرد، پرورش دهندگان سازه های جنوبی قفس ها را پوشانده و فن هایی جهت تهویه هوای داخل قفس در آن نصب می کردند. مرغ ها خود منبع بسیارخوبی از تولید گرمای زمستانی بودند. ترکیب گرمای بدن آنان به حفظ دمای مناسب در داخل قفس، در کل طول زمستان کمک می نمود و فن ها نیز در تابستان دمای مناسب فضای داخل را تأمین می کردند.

 

سیستم قفس همچنین مجهز به سیستم های خودکار گشت تا امکان کنترل تولید تخم ها بیشتر فراهم گردد. تسمه های حامل به خانه های طیور اضافه شدند تا تخم ها را به محض اینکه گذاشته شدند جمع آوری نموده و به شستشوگرها منتقل کنند. در اوایل دهه 1960 الی 1969 میلادی؛ تکنولوژی های پیشرفته و ابزار پیچیده مکانیکی زمینه را جهت تغییر گله های پرورشی کوچک به بهره برداری های تجاری بزرگ از طیور فراهم نمود.

بهبود سلامت مرغ ها از طریق خانه های امن تر و امکانات تغذیه ای بیشتر، منجر به تولید تخم های بیشتری گشت که آن نیز به نوبه خود منجر به نیاز به اتوماسیون (سیستم های خودکار) بیشتری گردید. با افزایش سیستم های اتوماسیون هزینه صرف شده برای نیروهای کار در مزارع پرورشی کاهش یافت که در نتیجه آن قیمت تمام شده تخم مرغ برای مصرف کننده نیز کاهش پیدا کرد. علاوه بر بهبود سلامت تخم مرغ، تغذیه کاملاً مساوی و یکپارچه طیور کیفیت غذایی تخم ها را بیشتر یکپارچه نمود. همه این تغییرات مثبت، منافع بسیاری را هم برای مرغ های تخمگذار و هم مصرف کننده ها فراهم نمود.

امروزه:

 

در مزارع پرورشی بزرگ تولید تخم مرغ، وجود گله هایی با 100000 مرغ غیرعادی نبوده و برخی از گله ها دارای تعداد بیش از یک میلیون پرنده نیز هستند. هر یک از 280 میلیون پرنده تخمگذار در ایالات متحده آمریکا، سالانه بین 250 تا 300 تخم می گذاند. در مجموع ایالات متحده سالانه در حدود 75 میلیون تخم، یعنی حدود 10 درصد از نیاز جهان را تأمین می کند.

سالانه حدود 60 درصد تخم های تولیدی مورد استفاده مصرف کنندگان قرار گرفته، حدود 9 درصد در صنایع تولید مواد غذایی یه مصرف رسیده و مابقی به محصولات تخم مرغ که بیشتر در رستوران ها و یا در کارخانه های تولید مایونز، ترکیبات کیک و … مورد استفاده قرار می گیرند تبدیل می شود.

امروزه تولید کنندگان تخم مرغ با استفاده از تکنولوژی پیچیده روز، قیمت تخم مرغ را پایین نگه داشته اند. در حالیکه قیمت سایر غذاها همچنان به طور نجومی رو به افزایش است، تخم مرغ ها همچنان به عنوان یکی از ارزان ترین و با کیفیت ترین منابع تولید پروتئین در جهان به شمار می روند.

تاریخچه کامل پیدایش و پرورش مرغ

تاریخچه کامل پیدایش و پرورش مرغ

تاریخچه کامل پیدایش و پرورش مرغ

تاریخچه مرغ در زندگی بشر به هند و آسیای شرقی باز می گردد. این پرنده در حدود 7000 سال پیش از میلاد مسیح اهلی شد. اما در واقع اصالت واقعی این پرنده به میلیون ها سال پیش و به نوعی از دایناسورهای گوشتخوار به نام “تروپود” باز می گردد.

مرغ ها اولین بار توسط دریانوردان اهل جزایر پلینزی، در نقاط مختلف منتشر شده و در قرن 12 ام میلادی به جزیره ایستر راه یافتند

جایی که آنها تنها حیوان اهلی بودند؛ البته با یک استثنای ممکن درباره موش صحرایی جزایر پلینری. آنها در قفس های بسیار محکم ساخته شده از سنگ نگهداری می شدند. این پرندگان از طریق محموله های دریایی جا به جا شده توسط قایق های تجاری، از راه اندونزی به قاره آسیا و از آنجا به غرب تا اروپا و آسیای غربی راه یافتند.

مردم روم باستان از مرغ بعنوان وسیله ای برای الهام الهی، یاد می کردند. همچنین بر اساس عقیده هایی قدیمی، دیدن مرغ در سمت چپ نشانگر شگون و خبرهای خوب بود. به مانند عقایدی که درباره کلاغ و جغد وجود داشت.

طیور از ابتدای ورود به زندگی بشریت، به دلیل گوشت، تخم، پرها و برخی اعتقادات خاصی که درباره شان در میان مردم رایج بوده از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده اند. این پرندگان در طول سالیان متمادی به طور طبیعی و یا از طریق دخالت های انسانی (ادغام نژادهای طیور) ، دچار تغییر و دگرگونی شده اند بطوریکه امروزه در نژادها، سایزها و رنگ های مختلفی پرورش داده شده و به بازار عرضه می شوند.

بیشتر انواع طیور به دلایلی چون میزان پروتئین نسبتاً بالا و قیمت مناسب، منبع غذایی خوبی برای انسانها محسوب می شوند اما برخی از آنها فقط کاربرد زینتی دارند. هر یک از انواع طیور دارای مبداً و تاریخچه ای منحصر به خود است که شاید شنیدن آن خالی از لطف نباشد هرچند ذکر تمامی این موارد بسیار زمان بر خواهد بود…

به همین دلیل در این بخش به تاریخچه مختصری از مرغ “گیم کورنیش” قناعت می کنیم.

جالب است بدانید امروزه دیگر نیازی به کرچ شدن تخم ها نیست،به راحتی آب خوردن میتوانید تخم نطفه دار مرغ را در داخل دستگاه های جوجه کشی چیده و اقدام به جوجه کشی نمایید

تاریخچه مرغ گیم کورنیش

مرغ های “گیم کورنیش” که اغلب مرغ “گیم کورنیش راک” نامیده می شوند، در اصل در سال 1950 توسط “جاکونز” و “آلفونیسن” مارکووسکی در “کانکتی کات” پرورش داده شدند.

مرغ “گیم کورنیش” نتیجه ای از تقاطع گونه های “کورنیش پاکوتاه و سینه چاق” با انواع مختلف مرغ ها، شامل گونه “وایت پلای ماوث راک” می باشد.

“تایسون فودز”، یک کمپانی بزرگ فعال در زمینه پرورش و توسعه خانگی این گونه می باشد. بنیان گذاران “تایسون فودز” در اوایل دهه 1950 تا 1960 میلادی، شروع به پرورش گونه مرغ “گیم کورنیش” نمودند، به نحوی که در سال 1980، این کمپانی بزرگترین پرورش دهنده ی خانگی این گونه در جهان شناخته شد.

امروزه در حدود 3/2 مرغ های “گیم کورنیش” که در بازار ایالات متحده عرضه می شوند، از تولیدات “تایسون فودز” می باشند.

مرغ های “گیم کورنیش”، به دلیل طعم دلچسب، راحتی طبخ، سطح بالای پروتئین و برخی ویزگیهای دیگر وعده غذایی محبوبی در میان خانواده ها بوده و از جایگاه ویژه ای در منوی غذایی بهترین رستوران های ایالات متحده برخوردار می باشند. غذاهای متنوع طبخ شده با گوشت این پرنده، در زمستان های سرد خواهان بیشتری دارند چرا که پاسخگوی نیاز مردم جهت برخورداری از یک غذای مقوی و گرم می باشند.

راهنمای کامل جوجه کشی از تخم های نطفه دار

راهنمای جوجه کشی از تخم نطفه دار

راهنمای کامل جوجه کشی از تخم مرغ های نطفه دار

اگر برای اولین بار قصد ورود به عرصه جوجه کشی را دارید، جای درستی آمده اید. در این مقاله یک راهنمای کامل و در عین حال ساده درباره هچ تخم های نطفه دار ارائه می گردد.

خرید تخم ها :

پس از تهیه دستگاه جوجه کشی مناسب ، اولین گام در یک جوجه کشی موفق خرید تخم های نطفه دار می باشد. شما می توانید تخم های جوجه کشی را از مرغداری ها، هچری ها و تولیدکنندگان تخم های نطفه دار خریداری نمایید. خرید می تواند به صورت حضوری و یا جهت جلوگیری از اتلاف وقت آنلاین انجام پذیرد. سعی کنید تمام تخم ها را از یک منبع خریداری نمایید تا خطر بیماری ها را کاهش داده باشید. همچنین قبل از خرید درباره مراکز قابل اطمینان که در زمینه تولید و فروش تخم های نطفه دار فعالیت دارند تحقیق نموده و سپس اقدام به خرید نمایید .

نکته: تخم هایی که در سوپرمارکت ها به فروش می رسند نطفه دار نبوده و در نتیجه به کارتان نخواهند آمد.

تخم ها معمولاً از مرغ های پرورشی خاصی انتخاب می شوند. یعنی سالم ترین مرغ ها با بالاترین نرخ های نطفه داری تخم. نرخ های نطفه داری بین 55 الی 95 درصد متغیر می باشند و به حالت واقع بینانه، شما می توانید انتظار داشته باشید که حداقل 50 الی 75 درصد تخم های خریداری شده تان هچ کنند.

هچری ها معمولاً تمام تخم هایشان را در دستگاه جوجه کشی قرار می دهند، اما اگر شما فضای کافی برای هچ همه تخم های نطفه دارتان ندارید، فقط آنهایی را که دارای کیفیت بالایی می باشند، انتخاب کنید.

تخم های نطفه دار را از بهترین پرورش دهندگان تهیه نمایید.

تخم های با سایز متوسط را خریداری نمایید. از تخم های کوچک؛ جوجه های کوچک به دنیا آمده و بعلاوه این تخم ها معمولاً دارای فضای کافی جهت رشد و نمو جنین نمی باشند. تخم های بزرگ نیز به خوبی هچ نمی کنند. در واقع این تخم ها معمولاً دو زرده بوده و لذا دو جنین در داخل تخم در حال رشد خواهند بود. به همین دلیل معمولاً در این تخم ها نیز فضای لازم جهت رشد و نمو سالم و صحیح هر دو جوجه فراهم نخواهد بود.

از خرید تخم های بدشکل پرهیز کنید.

به هیچ وجه تخم های با پوسته خیلی نازک و یا ترک دار را خریداری ننمایید.

فقط و فقط تخم های تمیز می توانند برای جوجه کشی استفاده شوند – شستن تخم ها نیز پوشش محافظ روی آن را از بین برده و عوامل بیماری زا را از طریق منافذ پوسته تخم به داخل آن وارد می کند. این عوامل می توانند باعث مرگ جنین داخل تخم شوند.

قرار دادن تخم ها:

شما باید فقط تخم هایی را که سالم و بی نقص می باشند داخل دستگاه جوجه کشی قرار دهید، چرا که در این تخم ها احتمال بیشتری برای تولید جوجه های سالم و غیر بیمار وجود دارد. تخم ها نباید بیش از 1 هفته پس از تولید (تخمگذاری مرغ) در دستگاه قرار داده شوند؛ چرا که پس از این مدت شانس هچ تخم ها شدیداً افت می کند.

نکته: اگر تخم های نطفه دارتان از مکان دیگری منتقل شده اند، اجازه دهید به مدت 24 ساعت پس از رسیدن و قبل از قرار دادن در دستگاه استراحت کنند. این کار ثبات محتوای داخل تخم را تضمین خواهد نمود.

شرایط مربوط به نحوه ذخیره تخم های جوجه کشی در مقالات مربوط به این سایت به خوبی توضیح داده شده اند.

قبل از قرار دادن تخم ها داخل انکیباتور ، دستگاه را روشن نموده و اجازه دهید کاملاً گرم شود. دمای داخل دستگاه جوجه کشی باید در محدوده:

37.2 الی 37.5 درجه سلسیوس (در دستگاه جوجه کشی با جریان هوای اجباری: فن دار)

38.3 الی 38.8 درجه سلسیوس (در دستگاه جوجه کشی با جریان هوای ثابت: بدون فن)

همچنین وجود یک دماسنج جهت اندازه گیری دما و یک رطوبت سنج جهت سنجش میزان رطوبت هوای داخل دستگاه نیز ضروری است. در 18 روز اول دوره جوجه کشی رطوبت باید بین 45 الی 50 درصد بوده و پس از آن یعنی در 3 روز آخر پروسه میزان رطوبت را به 65 درصد افزایش دهید. (طول دوره جوجه کشی از تخم نطفه دار مرغ: 21 روز)

کندلینگ یا نطفه سنجی تخم های نطفه دار:

کندلینگ در واقع وسیله ای است برای چک کردن این که آیا یک تخم نطفه دار دارای جنین است یا نه؟ کندلینگ روشی ساده می باشد به این ترتیب که در اتاقی تاریک، تخم ها را در برابر یک منبع روشنایی قرار می دهید. پوسته تخم به اندازه کافی شفاف است به طوری که شما به راحتی قادر به تشخیص این که آیا دارای جنین هست یا نه خواهید بود.

در تخم های نطفه دار، جنین به حالت یک لکه سیاه کوچک دیده می شود.

در تخم های بدون نطفه، تخم کاملاً شفاف خواهد بود.

در تخم های با جنین مرده، یک حلقه خونی در اطراف زرده دیده شده و یا یک لکه سیاه چسبیده به پوسته تشخیص داده خواهد شد.

تخم های با پوسته روشن: تخم های با پوسته روشن می توانند از روز سوم و پس از آن کندلینگ شوند.

تخم های با پوسته تیره تر: تخم های با پوسته تیره می توانند از روز پنجم و پس از آن کندلینگ شوند.

هرچند بهترین زمان جهت کندلینگ تخم های جوجه کشی مابین روزهای 8 ام تا 12 ام می باشد. این زمانی است که جنین بیشترین قابلیت برای رؤیت را دارد.

پس از قرار دادن تخم ها داخل دستگاه، باید آنها را هر 12 ساعت 1 بار بچرخانید. چرخش تخم ها وسیله ای جهت تضمین تبدیل جنین ها به جوجه های سالم است. با استفاده از یک مداد (غیر سمی) در یک طرف تخم ها علامت × و در طرف دیگر تمامی آنها یک علامت o قرار دهید. با این روش مطمئن خواهید شد که تک تک تخم ها را به درستی چرخانده اید. لازم به ذکر است که وجود ترنر اتومات داخل دستگاه، درصد موفقیت شما را تا حد زیادی بالا خواهد برد. چرا که با این روش اولاً هر 12 ساعت یکبار مجبور به باز و بسته نمودن درب دستگاه نخواهید بود (نوسانات دمایی داخل دستگاه) و ثانیاً احتمال انتقال باکتری ها و عوامل بیماری زا از طریق دست به پوسته تخم ها و در نتیجه جنین از میان خواهد رفت.

همچنین جهت خشک نگه داشتن تخم ها ، باید تهویه کافی در داخل دستگاه برقرار باشد. بدون تهویه، تخم ها عرق نموده و به این ترتیب راه را جهت ورود ارگانیسم های مضر به داخل تخم باز خواهند نمود. اگر سیستم تهویه حالت دستی دارد، باید آرام آرام دریچه های دستگاه را باز کنید به نحوی که در 3 روز آخر پروسه جوجه کشی کاملاً باز باشند.

ممکن است متوجه تشکیل یک حباب هوا در زیر پوسته قسمت پهن تر تخم شوید. وجود این حباب هوا بسیار ضروری است چرا که در واقع به جوجه به محض اینکه آماده شکستن پوسته تخم می باشد، اجازه تنفس خواهد داد. حباب هوا زمانی به درستی تشکیل خواهد شد که سطوح رطوبت به درستی مدیریت شوند. رطوبت خیلی زیاد، باعث خواهد شد که حباب هوا خیلی بزرگ شده و در نتیجه مانع هچ جوجه گردد.

گام های بالا را یک به یک دنبال کنید تا جوجه های قوی و سالم از تخم هایتان هچ کنند.

تاریخچه جوجه کشی

تاریخچه جوجه کشی

تاریخچه جوجه کشی
تاریخچه جوجه کشی

مرغداری و جوجه کشی از طیور مختلف تاریخچه ای بس طولانی و جالب توجه دارد. اولین تلاش بشر در این زمینه به ۳۰۰۰ سال پیش در مصر باستان بازمی گردد. روش کار مصریان قدیم به این ترتیب بود که خانه های از جنس خشت و گل را که هر یک دارای چند اتاق کوچک بودند پشت سر یکدیگر ساخته و کوره هایی را در هر دو طرف راهرو های میانی قرار می دادند تا دمای محیط داخل را در حد ثابتی نگه دارند. هرچند ممکن است بسیار بعید و سخت بنظر برسد، اما مدیران و کارگران در همین خانه ها زندگی کرده و شب ها نیز در همان مکان می خوابیدند!

ساختمان های جوجه کشی در مصر باستان

فعالان در صنعت جوجه کشی مصر باستان تخم های نطفه دار را بر روی پلک هایشان (یعنی حساس ترین نقطه ی بدن از لحاظ دما) قرار می دادند تا از صحیح بودن شرایط دمایی هر تخم اطمینان حاصل کنند. همچنین اتاق های جوجه کشی این خانه های گلی دارای قفسه هایی پر از کاه ، کود و ذغال چوب بودند که در مواقع ضروری جهت افزایش دما سوزانده می شدند. هواکش های تعبیه شده در اتاق های انکوباسیون نیز دود حاصله را بیرون فرستاده و تخم هارا خنک می نمودند.

مصریان باستان روزی یک بار تخم هارا می چرخاندند. آنها در واقع می دانستند که اگر این کار را انجام ندهند جنین به داخل تخم خواهد چسبید! آنها همچنین رطوبت را نیز کنترل نموده و در آخرین روزهای انکوباسیون با قرار دادن پارچه های کرباس در اطراف تخم ها، میزان آن را افزایش می دادند.

جالب است بدانید که حتی امروزه نیز در منطقه ای به نام “فایوم” در مصر، برخی از افراد از همین روش سنتی جهت جوجه کشی از تخم هایشان تبعیت می کنند. این روش قدیمی پس از گذشت هزاران سال همچنان ارزش و اعتبار خود را حفظ نموده چراکه به تجربه ثابت شده ۹۰% تخم های جوجه کشی شده از این طریق هچ نموده و جوجه های سالمی از آنان به وجود آمده است به طوری که از ۴۰۰۰۰ تخم جوجه کشی در طول کل سال بیش از ۳۲۰۰۰ جوجه ی سالم تولید و به بازار عرضه شده است. امروزه شهر “فایوم” مصر به عنوان مبدأ و منشأ گونه ی “فایومی” در جهان شناخته شده است.

تاریخچه ی جوجه کشی در چین:

در سال ۲۴۶ پیش از میلاد چینی ها روش مشابهی از جوجه کشی را با استفاده از کوره های آجری و ساختمان های بزرگی که مختص فرایند انکوباسیون ساخته شده بودند شروع کردند.

اما بر خلاف مصری ها، چینی ها دریافتند که بعد از اینکه جنین ها رشد نمودند شروع به تولید گرما می کنند به همین دلیل آنها از تخم های با سن بیشتر که در واقع رشد بیشتری داشته و در میان تخم های جوانتر پراکنده شده بودند، برای تولید گرما استفاده می کردند.

پیشرفت های صنعت جوجه کشی در اروپا:

در اواسط سال های ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۹ میلادی، اروپایی ها که به خوبی از نتایج موفقیت آمیز جوجه کشی به روش های سنتی به کار گرفته شده در مصر باستان آگاه بودند، متخصصانی را استخدام نمودند تا صنعت جوجه کشی و هچری را در اروپا راه اندازی کنند! اما به دلیل زمستان های سخت و خشن این نواحی اجرای این روش سنتی در عمل امکان پذیر نشد و درست پس از این شکست بود که اروپایی ها به فکر ساختن ماشین ها و ابزار پیشرفته ی جوجه کشی افتادند. یک دانشمند فرانسوی به نام “د بی آمور” هنر هچری و  پرورش تمامی انواع طیور در هر  زمان از طول سال را منتشر نمود که اجرای این عقیده در آن زمان ریسک بسیار بزرگی به شمار می رفت.

“د بی آمور” از گرمای حاصل از تخمیر و یک دماسنج ابتدایی جهت هچ تخم هایش استفاده نمود.

نبوغ آمریکایی:

در اواسط قرن بیستم میلادی، پیشرفت هایی که در زمینه ی الکتریسیته، ترموستات ها و تکنولوژی های مختلف اتفاق افتاد و در کنار آن افزایش سایز گله های پرورشی منجر به تولید دستگاه های جوجه کشی مدرن امروزی گشت. همچنین اتاق هایی که دارای کنترل دمایی دقیق و منظم تا یک دهم درجه بودند پا به عرصه صنعت جوجه کشی و پرورش طیور نهادند. میزان رطوبت لازم به طور دقیق مشخص و در مواقع لزوم جهت دستیابی به بهترین نتایج تغییر داده شده و راک های بسیار بزرگ هر ۱ ساعت یکبار، با استفاده از برنامه های کامپیوتری چرخانده می شدند.

امروزه حتی با وجود بهترین کامپیوترها و ابزار ها در این سیاره خاکی هنوز هم جوجه کشی مصنوعی نتوانسته به کیفیت هرچه طبیعی تخم ها توسط یک مرغ کرچ نشین دست یابد!!! شاید لازم است سه هزار سال دیگر هم بگذرد تا بشر بتواند به چنین موفقیتی نائل شود…

تخم نطفه دار

همه چیز درباره تخم نطفه دار

همه چیز درباره تخم نطفه دار

برای تولید بیشتر جوجه از دستگاه جوجه کشی و اینکه تخم هایی که داخل دستگاه جوجه کشی قرار می دهید تبدیل به جوجه شوند و هم چنین برای بدست آوردن جوجه مرغوب تر باید تخمی که داخل دستگاه جوجه کشی قرار می دهید دارای ویژگی هایی باشد . در ادامه مطلب با ما باشید تا ویژگی های یک تخم خوب برای جوجه کشی را براینتان شرح دهیم .

ویژگی های تخم مناسب برای جوجه کشی
  • نطفه دار باشد
  • ویژگی و شکل ظاهری مناسب داشه باشد
  • دارای خاصیت جوجه کشی باشد
تخم نطفه دار

تخم نطفه دار ، تخمی است که اسپرم و تخم در ناحیه شیپور با هم ترکیب شده باشند .

عوامل موثر بر نطفه دار شدن تخم :

مرغ و خروس مولد : از خروس های جوان استفاده کنید تا به اندازه ی کامل اکتیو باشند و تولید اسپرم خوبی داشته باشند .

تغذیه : کمبود بعضی از ویتامین ها از جمله A و E باعث کاهش نطفه داری می شود .

شرایط آب و هوا : نه سرد و نه گرم ، در شرایط آب و هوای سرد به علت یخ زدن تاج خروس تولید اسپرم نیز کاهش مییابد از همین روست که تاج خروس را قطع میکنند . هوای گرم نیز باعث کاهش تولید اسپرم می شود .

نور : نور کافی از عوامل موثر بر نطفه دار شدن تخم می باشد . پس سعی کنید که مرغ و خروس از نور کافی بهرمند شوند .

خرید تخم نطفه دار

اگر شرایط تولید تخم نطفه دار برای جوجه کشی را ندارید ، خیلی راحت می توانید به صورت آنلاین تخم نطفه دار سفارش دهید و مقابل درب منزل تحویل بگیرید . کافی است تخم نطفه دار خریداری شده را داخل دستگاه جوجه کشی قرار داده و طبق راهنما پیش بروید .

آموزش کامل نحوه ی کندلینگ تخم های جوجه کشی – اهمیت کندلینگ

آموزش کامل نحوه ی کندلینگ تخم های جوجه کشی – اهمیت کندلینگ

آموزش کامل نحوه ی کندلینگ تخم های جوجه کشی – اهمیت کندلینگ

عمل کندلینگ یا نطفه سنجی تخم های جوجه کشی به منظور بررسی نطفه داری تخم (و در نتیجه قابلیت استفاده از آن در فرایند جوجه کشی) و در طول دوره ی انکوباسیون نیز جهت واکاوی و بررسی سلامت جنین داخل تخم و روند رشد و نمو آن صورت می پذیرد. عمل کندلینگ یا نطفه سنجی بوسیله ی پرتوافکنی و روشن ساختن قسمت داخلی یک تخم به منظور مشاهده آنچه که داخل آن می گذرد، انجام می پذیرد. در این مقاله مراحل و روش صحیح کندلینگ را به شما آموزش خواهیم داد.

درک فرایند کندلینگ یا نطفه سنجی:

در مرحله ی اول باید بدانید که دلیل اهمیت فرایند کندلینگ چیست؟! در جوجه کشی مصنوعی از تخم پرندگان لازم است که اولاً از نطفه داری تخم ها اطمینان حاصل نموده و ثانیاً روند رشد و نمو تخم های نطفه دار داخل دستگاه را دنبال کنید و انجام این کار بدون نطفه سنجی تقریباً غیرممکن است. در عمل کندلینگ نور براق حاصل از یک چراغ به داخل تخم تابانده شده و به شما این امکان را می دهد که محتوای داخل تخم را مشاهده نموده و بدانید که آیا جنین به خوبی رشد می کند یا نه!

تخم های بدون نطفه در اصطلاح “یوکرها” و جنین های حاصل از تخم های نطفه دار که در مرحله ای از جوجه کشی به هر دلیلی رشدشان متوقف گردیده است “کوئیترز” به معنی توقف کننده ها نامیده می شوند. شناخت و حذف یوکرها و کوئیترزها به ترتیب قبل از آغاز دوره ی جوجه کشی و در ضمن آن عملی بسیار ضروری می باشد چرا که در غیر اینصورت این تخم ها فاسد و در داخل دستگاه منفجر گشته و سایر تخم ها را نیز آلوده به باکتری نموده و بوی بسیار بدی تولید خواهند نمود.

از ابزار صحیح برای کندلینگ استفاده نمایید. لزومی ندارد که این ابزار خاص یا گران قیمت باشند. در حقیقت در زمان های گذشته این کار توسط مشعل یک شمع (کندل در انگلیسی) انجام می پذیرفت و به همین دلیل این عمل “کندلینگ” نام گرفته است. نیازهای اساسی در نطفه سنجی عبارتند از: یک چراغ با نور براق و روزنه ای با قطری کوچکتر از قطرتخم هایی که می خواهید کندلینگ کنید می باشند. عمل کندلینگ را باید در اتاقی تاریک انجام دهید تا قادر به مشاهده قسمت داخلی تخم ها باشید.

می توانید ابزار مخصوص کندلینگ را از فروشگاه های وسایل مرغداری خریداری نمایید. این ابزار شبیه چراغ قوه های کوچک می باشند که نیروی مورد نیازشان از طریق باتری و یا جریان برق تأمین می گردد.

شما می توانید دستگاه کندلینگ مورد نیازتان را براحتی در منزل نیز تهیه کنید. برای انجام این کار یک لامپ 60 واتی را داخل یک قوطی قهوه و یا چیزی شبیه به آن که سوراخی به قطر 2.5 سانت در سر آن ایجاد شده قرار دهید.

یک روش بسیار پیشرفته و گران قیمت برای کندلینگ تخم ها روشی است که با نام “اوا اسکوپ” شناخته می شود. این وسیله دارای پایه ی چرخانی است که تخم را رروی آن قرار می دهید. سپس تخم بوسیله ی یک کلاهک پوشانده می شود. این کلاهک راه هر نوع روشنایی خارجی را مسدود می کند. سپس می توانید تخم را از طریق یک عدسی چشمی مشاهده کنید. این عدسی تخم را کمی بزرگتر نشان می دهد تا عمل بررسی داخل تخم راحت تر انجام پذیرد.

همانطور که قبلاً نیز اشاره نمودیم کندلینگ اولیه تخم های جوجه کشی قبل از انتقال آنها به داخل دستگاه صورت می پذیرد. بهتر است تخم ها را از لحاظ وجود ترک های ریز روی پوسته شان که با چشم قابل رؤیت نمی باشند بررسی کنید. تخم هایی که پوسته شان ترک خورده بیشتر مستعد راه یابی باکتری ها به فضای داخلی شان و در نتیجه مختل شدن فرایند رشد و نمو جنین می باشند. در صورت مشاهده چنین چیزی لازم نیست تخم را فوراً دور بیاندازید! فقط بهتر است با علامتگذاری (یا هر روش دیگر) تخم های ترک دار را بخاطر بسپارید تا بعدها روند پیشروی نطفه داخل تخم را بررسی کنید. پس از شروع فرایند جوجه کشی بهتر است تا روز هفتم برای انجام کندلینگ صبر کنید. دو دلیل برای این کار وجود دارد:

اولاً اینکه تخم ها نسبت به نوسانات دمایی حساس بوده و این حساسیت علی الخصوص در روزهای اول بیشتر است و به همین دلیل خارج نمودن تخم ها از دستگاه، کندلینگ آنها و برگرداندن مجدد آنها به دستگاه تأثیر منفی بر رشد و نمو جنین های داخل تخم می گذارد. دوم اینکه قبل از روز هفتم جنین ها زیاد رشد نکرده و لذا تشخیص تخم های خوب و بد کار مشکلی خواهد بود.

پس از کندلینگ تخم ها در روز 7 ام باید تا روز 14 ام انکوباسیون صبر کنید. در روز 14 ام دوباره تخم ها را نطفه سنجی نموده و تخم هایی را که در مرحله ی اول قبل به آنها مشکوک بودید را در صورت عدم مشاهده هیچ نوع علائمی از رشد و نمو جنینی از پروسه حذف نمایید.

پس از روزهای 16 ام یا 17 ام جوجه کشی، دیگر کندلینگ نکنید چرا که در روزهای آخر دوره ی جوجه کشی که در نهایت منتهی به زمان هچ جوجه ها می شوند تخم ها به هیچ وجه نباید تکان خورده و یا چرخانده شوند. بعلاوه این که در این مرحله جنین ها بخوبی رشد نموده و فضای داخل تخم را اشغال نموده اند بطوریکه شما فقط به مقدار بسیار جزئی قادر به مشاهده داخل تخم خواهید بود.

روش کندلینگ تخم های جوجه کشی:

تجهیزات کندلینگ را در اتاقی کاملاً تاریک در مجاورت دستگاه جوجه کشی قرار دهید. یک تخم را از داخل دستگاه برداشته و آن را در بالای منبع نور نگه دارید. انتهای پهن تر تخم (محل کیسه هوایی) را درست در مقابل منبع نور قرار دهید. تخم را از قسمت نوک تیز آن و بین انگشتان شست و سبابه نگه دارید. تخم را کمی به یک طرف متمایل نموده و بچرخانید تا زمانی که به بهترین زاویه دست یابید.

همزمان با فرایند کندلینگ لازم است تخم ها را یکی یکی شماره گذاری نموده و یافته های مربوط به هر یک را یادداشت کنید. با این روش قادر خواهید بود یافته ها و نتایج مربوط به اولین و دومین کندلینگ (در دوهی جوجه کشی) را با یکدیگر مقایسه کنید.

سعی کنید به سرعت کار کنید اما نه آنقدر سریع که تخم ها زمین بیفتند و بشکنند. اگر تخم ها در عرض 20 الی 30 دقیقه به داخل دستگاه بازگردند عمل کندلینگ خطر و اثر منفی بر رشد جنین ها نخواهد داشت. در طبیعت نیز یک مرغ مادر تخم های خود را روزی چندبار به مدت کوتاه جهت (خوردن، آشامیدن و …) ترک می کند.

کندلینگ تخم های خالدار و یا قهوه ای رنگ سخت تر از کندلینگ تخم های با پوسته ی سفید می باشد چرا که پوسته های تیره رنگ به اندازه پوسته های روشن در زیر نور شفاف و نمایان نمی گردند.

علائم تخمی که جنین با موفقیت داخل آن در حال رشد و نمو می باشد عبارتند از

شبکه ای واضح از رگ های خونی که از مرکز تخم به سمت بیرون اشاعه یافته اند.

اگر از یک “کندلر” ضعیف استفاده کنید فقط قادر به تشخیص نیمه ی شفاف موجود در ته تخم (محل کیسه ی هوایی) و نیمه ی تاریک تر موجود در سر تخم (محل رشد و نمو جنین) خواهید بود.

با یک نطفه سنج (کندلر) خوب می توانید قادر به دیدن ناحیه ی تیره رنگ (مربوط به) جنین واقع در مرکز رگ های خونی باشید. همچنین به احتمال قوی قادر به دیدن چشمان جنین نیز خواهید بود که تیره ترین نقاط در داخل تخم هستند.

اگر خوش شانس باشید ممکن است حرکت جنین را نیز مشاهده نمایید.

علائم مربوط به تخم های “کوئیتر”:

تخم کوئیتر یعنی تخمی که جنین داخل آن در مرحله ای از جوجه کشی بنا به دلایلی رشد را متوقف نموده است. به عنوان مثال برخی از جنین ها به دلیل دماها و رطوبت های ناصحیح، برخی به دلیل آلودگی باکتریایی و برخی فقط به دلیل داشتن ژن بد، رشد را متوقف می کنند.

اصلی ترین علامت یک تخم کوئیتر، تشکیل یک حلقه ی خونی داخل تخم است. حلقه ی خونی شبیه به یک دایره قرمز رنگ می باشد که به وضوح در  داخل تخم قابل مشاهده است. این حلقه ی خونی زمانی تشکیل می گردد که جنین می میرد و رگ های خونی که آن را نگه می داشتند از هم پاشیده و در مقابل قسمت زیرین پوسته ساکن می گردند.

سایر علائمی که نشان می دهد یک تخم کوئیتر است عبارتند از: تشکیل لکه های خونی یا رگه های خونی داخل تخم. هرچند این لکه های تیره در مرحله ی اولیه کندلینگ (روز 7 ام) به سختی قابل تشخیص از یک جنین سالم هستند.

اگر صد درصد اطمینان دارید که یک تخم کوئیتر است (پیدایش حلقه ی خونی داخل تخم یک علامت صریح و قطعی می باشد) باید تخم را فوراً دور بیاندازید.

علائم یک تخم “یوکر”:

یک تخم یوکر تخمی است که از همان ابتدا نطفه دار نبوده و لذا هیچ امکانی برای رشد یک جنین داخل آن وجود ندارد. شما زمانی می توانید از یوکر بودن یک تخم اطمینان حاصل نمایید که:

تخم دقیقاً همانطوری به نظر می رسد که در اولین کندلینگ و قبل از قرار دادن تخم ها داخل دستگاه بود.

داخل تخم نسبتاً شفاف و بدون هیچ لکه ی تیره واضح، رگ های خونی و یا حلقه ی خونی می باشد.

باید و نباید درباره ی هندلینگ تخم های جوجه کشی

باید و نباید درباره ی هندلینگ تخم های جوجه کشی

 باید و نباید درباره ی هندلینگ تخم های جوجه کشی
  • از شستن تخم های جوجه کشی قبل از انکوباسیون پرهیز نمایید. این کار پوشش محافظ خارجی روی پوسته را شسته و به این ترتیب به باکتری ها اجازه ورود به داخل تخم ها را می دهد. جهت پاکسازی تخم های جوجه کشی از یک برس نرم استفاده نموده و در صورتی که تخم ها بسیار آلوده بوده و به این روش تمیز نمی شوند آنها را داخل دستگاه قرار ندهید.
  • از تخم های بدشکل، بسیار کوچک و یا بسیار بزرگ در فرایند جوجه کشی استفاده ننمایید. تخم های بسیار بزرگ معمولاً دوزرده بوده و به ندرت هچ می کنند و تخم های بسیار کوچک در واقع حاصل از پولت ها بوده و آنها نیز هچ نمی کنند. تخم های با اشکال نامتعارف نیز فضای کافی جهت رشد و نمو در اختیار جوجه ها قرار نداده و لذا جوجه داخل تخم مرده و یا ناقص به دنیا خواهد آمد.
  • تخم ها را قبل از شروع انکوباسیون ذخیره نمایید. تخم ها باید در طول دوره ی ذخیره به نحوی قرار بگیرند که قسمت نوک تیزشان به سمت پایین قرار بگیرد. با این کار تخم ها فرصت استراحت داشته و کیسه ی هوایی نیز فرصت این را خواهد داشت که در مکان صحیح خود قرار بگیرد.
  • در طول دوره ی ذخیره تخم ها را رروزی 3 بار بچرخانید. این کار مانع از چسبیدن زرده به پوسته ی تخم می گردد.
  • قبل از شروع انکوباسیون تخم ها را در مکانی مرطوب با دمای ما بین 12.77 الی 18.33 درجه ی سلسیوس قرار دهید. حفظ رطوبت محیط در محدوده ی صحیح مانع از اتلاف بیش از حد رطوبت داخل تخم گشته (متخلخل بودن پوسته ی تخم ها) و دماهای مابین 12.77 الی 18.33 درجه سانتیگراد مانع از شروع رشد جنینی قبل از آغاز فرایند جوجه کشی می شوند. این در حالی است که دماهای بسیار پایین نیز توانایی جنین داخل تخم جهت رشد و نمو را تخریب می کنند.
  • قبل از آغاز فرایند جوجه کشی اجازه دهید تخم ها به اندازه ی دمای اتاق گرم شوند. قرار دادن تخم های سرد داخل دستگاه باعث تعریق آنها و افزایش احتمال رشد باکتری ها روی پوسته تخم ها می گردد. این باکتری ها می توانند باعث تخریب کل تخم های جوجه کشی و فرایند هچ شوند.
  • تخم هایی را که بیش از 10 روز از زمان ذخیره شان می گذرد داخل دستگاه قرار ندهید. چرا که نرخ هچ پس از این مدت به شدت کاهش می یابد. پس از گذشت 10 روز تخم به تدریج شروع به فساد نموده و شانس بسیار کمی جهت رشد و هچ خواهد داشت.